Museo Atlantico (Το πρώτο υποθαλάσσιο μουσείο της Ευρώπης)


Το εντυπωσιακό υποθαλάσσιο μουσείο Museo Atlantico βρίσκεται στον βυθό του Ατλαντικού Ωκεανού στο νησί Lanzarote της Ισπανίας (Κανάριες Νήσοι) και δημιουργήθηκε από τον Βρετανό καλλιτέχνη Jason deCaires Taylor, μετά από τρία χρόνια σκληρής δουλειάς. Για να επισκεφτούν αυτό το μοναδικό μουσείο με 300 έργα τέχνης που εκτείνονται σε μια επιφάνεια 2.500 τετραγωνικών μέτρων, οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να βουτήξουν σε βάθος 12 μέτρων και να κολυμπήσουν ανάμεσα στα γλυπτά ή να τα παρατηρήσουν μέσα από βάρκες με γυάλινο πάτο.




Είναι μοναδικό για πολλούς λόγους: πρόκειται για μια πρωτότυπη ιδέα για την προστασία της υποθαλάσσιας ζωής. Μέσω των γλυπτών, που με την πάροδο του χρόνου φθείρονται, ο Taylor σχολιάζει τον μοντέρνο πολιτισμό που έχει απομακρυνθεί οριστικά ίσως από τις ρίζες του. Κάτω από το νερό δεν υπάρχουν σύνορα, όμως, ο δημιουργός, “παίζει” με την προσφυγική κρίση, τα τεχνητά σύνορα και τα τείχη μεταξύ των χωρών.



Σε αυτόν τον υδάτινο χώρο φιλοξενούνται 12 εκθέσεις (διαμερίσματα), που περιλαμβάνουν συνολικά 300 γλυπτά με ανθρώπινες διαστάσεις σε 12 έως 14 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της γης. Για την δημιουργία αυτού του μνημειώδες έργου, εργάστηκε μια ομάδα ειδικευμένων δυτών καθώς επίσης και οι κάτοικοι της τοπικής κοινωνίας, οι οποίοι έκαναν τα μοντέλα για τα γλυπτά. Μάλιστα, μία από τις εγκαταστάσεις είναι αφιερωμένη στην προσφυγική κρίση και σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που χάνουν τη ζωή τους στη θάλασσα, προσπαθώντας να βρουν το όνειρο για κάτι καλύτερο.



Η ιδέα φανταστικής αυτής συλλογής ανήκει στον διάσημο Βρετανό οραματιστή "υποβρύχιο γλύπτη" Jason deCaires Taylor, για τον οποίο ο βυθός του ωκεανού έχει γίνει ένας εκθεσιακός χώρος, μια πατρίδα για τα αινιγματικά γλυπτά του. Τα έργα του έχουν σκοπό να αναδείξουν σχόλια την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη, τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση, τη δύναμη της θάλασσας και τις απέραντες ικανότητές της.




Ο Τέιλορ είναι γλύπτης και φωτογράφος, δύτης και φυσιοδίφης. Μας καλεί με αυτή την εγκατάσταση να επανεξετάσουμε τη θάλασσα, να κοιτάξουμε πέρα από τον ορίζοντα, στο βυθό με τον οποίο όπως λέει είμαστε «φυσικά συνδεδεμένοι». Ήταν ο ίδιος, που δημιούργησε το πρώτο υποβρύχιο πάρκο γλυπτικής του κόσμου το 2006, στα ανοικτά της δυτικής ακτής της Γρενάδας στις Δυτικές Ινδίες, το οποίο συγκαταλέγεται στη λίστα του National Geographic με τα 25 θαύματα του κόσμου, καθώς επίσης και συν-ίδρυσε Museo Subacuático de Arte, MUSA, το 2009, με μια συλλογή από πάνω από 500 υποθαλάσσιων έργων του, που φιλοξενείται στα ανοικτά των ακτών του Κανκούν στο Μεξικό.


Το έργο «Deregulated» (οι απελευθερωμένοι), απεικονίζει 2 άντρες με κουστούμια οι οποίοι κάνουν τραμπάλα σε μια παιδική χαρά. Η επιλογή της τραμπάλας, μια αντλία διύλισης πετρελαίου, δεν είναι καθόλου τυχαία, καθώς ο καλλιτέχνης προσπαθεί να απεικονίσει την αλαζονεία του επιχειρηματικού κόσμου σε σχέση με το περιβάλλον.


Μεταξύ των εκθεμάτων είναι ένα ζευγάρι που απαθανατίζεται με selfie, υποδηλώνοντας τη σχέση των ανθρώπων με την τεχνολογία.


Ένα από τα γλυπτά είναι η Σχεδία της Λαμπεντούζα, μια σύγχρονη εκδοχή του πίνακα που φιλοτέχνησε ο Géricault το 1818 με τίτλο «Η Σχεδία της Μέδουσας» και αναπαριστά μια βάρκα που μεταφέρει 13 μετανάστες.


Ένας ντόπιος ψαράς επιλέχθηκε για να δημιουργηθεί αυτό το έργο, το οποίο ονομάζεται «Immortal Pyre» (Αθάνατη Πυρά) και  απεικονίζει μια νεκρική πυρά. Το συγκεκριμένο γλυπτό απεικονίζει την αναχώρηση από την ζωή και τα συγκεκριμένα μπαστούνια από τσιμέντο, έχουν σχεδιαστεί για να αποτελέσουν ένα μικρό οικότοπο για θαλάσσια ζωή.


Tο έργο «Human Gyre» (Ανθρώπινος Γύρος), περιλαμβάνει πάνω από 200 γλυπτά με πραγματικές ανθρώπινες διαστάσεις, απεικονίζοντας ανθρώπους διαφόρων ηλικιών από όλα τα κοινωνικά στρώματα.


Οι φιγούρες αυτές δίνουν την εντύπωση ότι περπατούν προς μία έξοδο σε έναν τοίχο μήκους 30 μέτρων. Το έργο, το οποίο λέγεται «Διαβαίνοντας το Ρουβίκωνα», «έχει ως στόχο να αποτελέσει ένα μνημείο στον παραλογισμό, ένα μη λειτουργικό φράγμα στη μέση ενός απέραντου υγρού τρισδιάστατου χώρου, ο οποίος μπορεί να γίνει προσβάσιμος από κάθε κατεύθυνση», λέει ο Τζέισον ΝτεΚλερ Τέιλορ.



Τα γλυπτά είναι κατασκευασμένα με υλικά φιλικά προς το περιβάλλον, με ουδέτερο pH αδρανών υλικών όπως και ειδικά σχεδιασμένο για τη θάλασσα τσιμέντο, κατασκευές από ανοξείδωτο ατσάλι, γυαλί ινών και νηματοποιημένες ράβδους, ώστε τα έργα να αντέξουν στο πέρασμα των χρόνων, ενώ ο Taylor θέλει το μουσείο να λειτουργήσει ως τεχνητός ύφαλος που θα επιτρέψει στη θαλάσσια πανίδα και χλωρίδα να ευδοκιμήσει.



Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός, ότι έχει σημειωθεί 200% αύξηση της θαλάσσιας βιομάζας στην συγκεκριμένη περιοχή. Είναι θαυμάσιο, πως η ιδιαίτερη έκθεση γλυπτών έχει γίνει σπίτι για σαρδέλες, χταπόδια, θαλάσσια σφουγγάρια, αλλά και για το σπάνιο είδος καρχαριών angels. Η τοπική κοινωνία, τέλος, ελπίζει πως αυτό το έργο θα τονώσει την οικονομία, επειδή πέρα από την αυξημένη τουριστική επισκεψιμότητα θα δημιουργηθούν έσοδα από την εκμετάλλευση των καταδύσεων αλλά και από την ενοικίαση βαρκών.



Όπως δήλωσε ο δημιουργός των έργων, θέλει αυτή η έκθεση να είναι ένας φόρος τιμής σε όσους πετυχαίνουν αλλά και σε εκείνους των οποίων «τα όνειρα και οι ελπίδες παραμένουν στο βυθό της θάλασσας».




Traveler Hellas




Σχόλια

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Δημοφιλείς αναρτήσεις